bijeenkomst 29 november 2014 “De verloren schoen”

Gehaast stuurde ik mijn auto richting de afrit. Ik was al aan de late kant en ik wist dat ik nu heel erg moest gaan opschieten. Mijn navigatie stuurde mij de weg af, maar volgens mij gaat het niet helemaal goed. Ik kwam op een parkeerplaats terecht in plaats van de afrit. Ik besloot om mijn auto even aan de kant te zetten zodat ik rustig op de kaart kon kijken, in plaats van zo afhankelijk te zijn van mijn navigatie, die mij de verkeerde kant op stuurde. Ik parkeerde mijn auto op een lege plaats. Het was best druk hier bedacht ik me, terwijl ik om me heen keek.

Het begon al te schemeren, terwijl ik de kaart uit het zij vakje van mijn auto viste. Tot mijn frustratie werkte mijn binnenverlichting niet. Volgens mij is dit niet mijn dag, dacht ik.

Ik stapte de auto uit en legde de kaart op de motorkap, vlakbij het licht, van een al brandende lantaarnpaal. Geconcentreerd staarde ik op de kaart en probeerde uit te vogelen waar ik nu was en de plaats te zoeken waar ik naar toe moest.

“Eey, lukt het mevrouw?” hoorde ik roepen. Ik hoorde het wel, maar besloot niet te reageren. Mijn brein werkte op volle toeren. Had ik nu een afslag gemist? Ik had echt geen idee waar ik was.

Ik hoorde voetstappen aan komen lopen, ze klonken zacht en gedempt maar ze kwamen langzaam dichterbij. Vast die ene vent van net, dacht ik en besteedde er verder geen aandacht meer aan. Ik draaide de kaart een beetje zodat er meer licht op viel. Echt goed kon ik de plaatsnamen niet lezen. Opeens bedacht ik me dat ik nog een klein zaklampje in de auto had liggen. In gedachten verzonken over waar ik die zaklamp nu in had weggestopt, liep met de nog opengevouwen kaart in mijn hand naar mijn portier.

Plotseling voelde ik een arm om mijn middel, voordat ik kon reageren voelde ik een hand op mijn mond. In mijn eerste reactie greep ik naar zijn hand en probeerde deze weg te trekken en er in te bijten, maar ik was geen partij. Ik werd achteruit mee gesleurd. Mijn schoen bleef achter de rand van een stoepje hangen en bleef eenzaam achter in de goot.

Verstijfd van schrik en niet beseffende wat er nu eigenlijk met mij gebeurde, wilde ik iets doen maar mijn hersenen lieten me in de steek. Het was net alsof ik me verlamd voelde.

Achter mij hoorde ik het openen van een deur. Ik struikelde achterover, terwijl de persoon, zich achter mij uit wurmde en mij tegelijkertijd verder naar achteren trok. Hij liet mij los. Ik landde hard op mijn billen, op de vloer van de auto. Ik slaakte een harde gil. Ik bleef gillen in de hoop dat iemand mij zou horen, maar mijn gegil werd al snel in de kiem gesmoord. Ze propten een doek in mijn mond. Met z’n tweeën hielden ze mij in bedwang terwijl ik zoveel mogelijk om me heen probeerde te schoppen en slaan. Ik raakte iets hards met mijn been en een pijnscheut trok door mijn lichaam. Ik werd verder de auto ingetrokken, aan de ruimte te zien was het een grote bestelbus. Ik probeerde zoveel mogelijk details te onthouden, dat had ik op de tv gezien, dat dat moest.

Mijn armen werden naar achteren getrokken en bij elkaar gebonden. Ook mijn benen werden bij elkaar gebonden. Ze stapten uit en trokken met een ruk de schuifdeur van de bus dicht. Hulpeloos lieten ze mij liggen op de harde, koude vloer. Ik probeerde mijn armen te bewegen, maar er zit geen speling in de touwen of wat ze ook hadden gebruikt, het sneed wel in mijn vel. Ik was bang, bang voor wat er ging komen. Ik hoorde de gedempte stemmen buiten de bus, het langsrazende verkeer. Had er niemand gezien wat er was gebeurd, had iemand al de politie gebeld, wanneer kwam er hulp? Talloze vragen schoten er door mijn hoofd. Ik probeerde mijn tranen van onmacht te verbijten.

Ik voelde dat de bus in beweging kwam. Hij reed weg, dacht ik in paniek, nu kunnen ze mij niet meer terugvinden. Ik voelde de trillingen van de motor door de bodem van de bus heen. Het angstzweet brak me uit, ik voelde me duizelig worden en het begon zwart te worden voor mijn ogen…

Voorzichtig probeerde ik mijn ogen te openen. Het felle licht deed pijn aan mijn ogen en ik voelde een bonkende hoofdpijn opkomen. Mijn hoofd voelde aan alsof er naalden in waren gestoken. Ik kon me nog steeds niet bewegen, alles deed pijn. Ik had weinig gevoel meer in mijn benen en armen. Ik richtte mijn hoofd op en probeerde te zien waarmee ik was vastgebonden en of ik los kon komen. Een klein beetje verder kwam ik overeind, maar een pijnscheut aan mijn polsen maakte al snel een einde daaraan. Ik liet me terug achterover vallen.  Hoe lang was ik hier al, waar is hier en wat is er gebeurd, ik kon me maar weinig herinneren.

Plots hoorde ik geluid. Ik draaide mijn hoofd in die richting en zag twee mannen. Zouden dat dezelfde mannen zijn die mij hadden meegenomen, vroeg ik me af. Ze zagen er normaal uit, niet de enge mannen die je in de films ziet. Eén van hen knielde bij mijn voeten en begon mijn benen los te maken. De ander keek zwijgend toe. Daarna rolde hij me op mijn zij en maakte mijn armen los. Zodra mijn armen los waren, reikte ik meteen naar mijn mond en trok de doek er uit die daar nog steeds in zat. Mijn mond en keel voelden droog aan. Ik probeerde te praten, maar ik kon nauwelijks een geluid produceren. Voorzichtig trok hij me iets overeind zodat ik rechtop kwam te zitten. Ik wreef met mijn handen over mijn pijnlijke enkels. De afdrukken van de ty raps waren duidelijk te zien. Op mijn polsen zaten wondjes en gestold bloed.

De andere man reikte mij een beker aan. Ik zette de beker aan mijn lippen en dronk gulzig al het water op. Het vocht werkte verfrissend en ik voelde me meteen een stuk beter.

Uit de richting waarvan de mannen vandaan kwamen, kwam nu een derde man binnen. De andere twee mannen gingen eerbiedig aan de kant en liepen weg. Hij kwam voor mij staan en keek me vriendelijk aan.

“Mevrouw”, begon hij. “Ik wil mijn excuses aanbieden voor de manier waarop u bent behandeld en hier terecht bent gekomen. Ik vrees dat er een vergissing is gemaakt. Men heeft u verward met een andere vrouw. Ik kan u er verder helaas niets over vertellen omdat dat het leven van iemand in gevaar kan brengen. Ik heb uw auto laten ophalen en deze staat in de parkeergarage beneden. Uw partner is gealarmeerd en is onderweg hier naar toe. Ter compensatie bied ik u een hotelkamer aan voor vannacht. U begrijpt dat u over deze gebeurtenis met niemand mag praten voor uw eigen veiligheid. Mijn mannen zullen u begeleiden naar uw hotelkamer. Zoeken naar ons heeft geen zin, wij vertrekken dadelijk. Nogmaals mijn excuses mevrouw”. Hij draaide zich om en liep weg.

Een paar minuten later werd ik opgehaald door de twee andere mannen. Ze ondersteunden mij bij het lopen en begeleiden mij naar een redelijk grote hotelkamer. Ik liet me vallen op het bed. Ik had overal spierpijn, was moe en mijn hoofd deed nog behoorlijk veel pijn. Toen ik op keek waren de mannen al vertrokken.

Ik moest in slaap gevallen zijn. Toen ik wakker werd zat mijn man naast me op het bed en streelde door mijn haren. “Ik ben zo blij dat er niks ergs gebeurd is”, fluisterde hij in mijn oor. Hij trok mij tegen zich aan en sloeg zijn arm om mij heen. Ik liet het over me heenkomen. De afgelopen uren waren te veel om te bevatten geweest. Ik voelde me veilig en vertrouwd in zijn armen. Hij kuste zacht mijn lippen en streelde mijn rug. Hij streelde mijn gehavende polsen voordat hij langzaam mijn kledingstukken een voor een verwijderde.Daarna kleedde hij zichzelf uit en kwam tegen me aan liggen. Hij trok het zachte donsdek over ons heen en kuste me. Ik beantwoorde zijn kus en streelde zijn rug. Meer tedere aanrakingen volgden totdat we beiden uitgeput in elkaars armen in slaap vielen.

De volgende ochtend werd ik gewekt door het kloppen op de deur. Mijn man lag nog te slapen. Zachtjes glipte ik het bed uit, deed de badjas aan die aan het haakje aan de deur hing en opende de deur. Er was niemand meer te zien, maar voor de deur stond mijn verloren schoen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s