‘De voorstelling’ bijeenkomst 30 mei 2015

Een beetje gedachteloos speelde ik met het bierviltje wat voor me op de tafel lag. Ik keek ondertussen naar de mensen die voorbij liepen. Het was heerlijk weer en ik had een vrije dag, wat meer kon een mens dan nog wensen dan te genieten van een koud biertje op het terras. Blijkbaar waren er meer mensen tot die conclusie gekomen want het was aardig druk op het plein waar ik over uit keek en de meeste tafeltjes waren bezet. Ik genoot van de drukte om mij heen, van de verhalen die ik af en toe opving, steelse blikken die over en weer werden gewisseld en van de korte rokjes die langs het terras liepen.
Een paar tafels verderop zat een mooie mysterieuze dame die mijn aandacht had getrokken. Ik genoot van haar fronsende blikken als er iemand met witte sokken in sandalen voorbij kwam lopen, haar glimlach die haar gezicht deden oplichten als ze een binnenpretje had. De glinstering in haar ogen als ze voorover boog om iets te vertellen aan een vriendin die tegenover haar zat. Mijn blik volgde de lijn van haar welvingen en rondingen tot waar ik ze kon zien. Opeens keek ze in mijn richting, ik voelde me betrapt maar liet dat zo min mogelijk blijken. Onbewogen bleef ik haar bewegingen volgen. Ze boog iets voorover en zei iets tegen haar vriendin die vervolgens omkeek. Ik knikte vriendelijk in haar richting met een kleine grijns op mijn lippen. De dames waren inmiddels alweer druk lachend in gesprek. Ik kon alleen maar gissen waarover het zou gaan.
Ik wenkte naar de ober. Hij was zo vriendelijk om mij een stuk papier en een pen te bezorgen. Na een paar zinnen te hebben neergekrabbeld wenkte ik de ober weer. Ik vroeg hem om het papier bij mijn mysterieuze dame te bezorgen en beide dames nog een drankje op mijn kosten aan te bieden. Terwijl hij richting hun tafel liep, dronk ik op mijn gemak het laatste beetje uit mijn glas leeg, stond op en liep naar binnen. Wachtend op de ober staarde ik nog een laatste keer door het raam naar buiten, kijkend naar mijn mysterieuze dame die glimlachend het briefje aan het lezen was. Ik rekende de bestelde drankjes af en verdween door de zij-ingang naar buiten.

Op mijn gemak slenterde ik naar het adres welke ik op het briefje had geschreven. Nu was het afwachten of mijn mysterieuze dame ook zou komen opdagen over een half uur bedacht ik me, terwijl ik de bioscoop binnenstapte. Ik had nog tijd genoeg om een film uit te zoeken. De keuze was eigenlijk niet zo moeilijk. Ik liet 1 kaartje achter bij de kassa terwijl ik zelf al richting de zaal liep. Door het mooie weer waren er nauwelijks mensen aanwezig, daar had ik al op gehoopt.

De zaal was helemaal leeg. Over een klein kwartiertje zou de film beginnen. Ik zocht een plaats uit op de achterste rij en zette alvast mijn gsm op stil en bekeek mijn laatste berichten en mailtjes. Inmiddels waren de lampen al gedimd en ik stopte mijn gsm in mijn zak net op het moment dat de deur open ging. Een bekende gestalte draaide zich om en liep bedeesd mijn richting op. Ik keek haar aan en gebaarde dat ze naast mij moest komen zitten. Een beetje verlegen kijkend ging ze op de stoel naast me zitten. “Ik weet niet of ik blijf”, zei ze. Met een ondeugende en uitdagende lach op mijn gezicht keek ik haar aan. “Ik denk het wel”, zei ik, “anders was je niet naar hier gekomen”. “Je bent nieuwsgierig naar een onbekende die je een drankje heeft aangeboden en een film samen met je wil kijken”. Grinnikend keek ze me aan.

De muziek zwol langzaam aan als teken dat de film nu zou gaan beginnen. Ik wendde mijn blik van haar af en keek naar het scherm. Vanuit mijn ooghoeken zag ik haar ontspannen en haar gezicht ook richting het scherm draaien. Mijn arm schuurde tegen de hare.

De welbekende reclameblokken gevolgd door een aantal teasers van enkele films die deze zomer nog in de bioscopen zouden draaien kwamen in beeld. Ik bekeek ze wel, maar het kwam niet binnen. De mooie dame naast mij eiste mijn aandacht op. Ik wilde het haar niet laten merken, tenslotte was ik hier degene die het brutale initiatief had genomen.

Ik keek de dame naast me aan en onze blikken kruisten. Zoals verwacht wendde zij haar blik als eerste af. Mijn pink streelde zacht haar been terwijl de introtune van de film begon. Plotseling viel er licht in de zaal, van achteruit. Er stapte iemand de zaal binnen en bleef even bij de deur staan. Ik schonk er verder geen aandacht aan totdat ik de persoon onze richting zag bewegen naar de rij waar wij zaten. Wij twee, alleen in de hele zaal en die vent moest perse bij ons komen zitten dacht ik.

Zodra de gestalte dichterbij kwam zag ik dat het geen man was maar een vrouw.
Verbaasd bleef ik kijken. Ze kwam naast me staan, klapte het stoeltje naar voren en ging direct naast mij zitten zonder ook maar iets te zeggen. Verbouwereerd keek ik haar aan. Ze boog zich een stukje voorover en keek met een blik van herkenning naar de mooie dame naast me.
“Het is wel een lekkertje hoor, die vent tussen ons in”, hoor ik haar zeggen.
Van zelfverzekerdheid sta ik ineens binnen een minuut met mijn bek vol tanden. Ben ik nu degene die bespeeld wordt? Ben ik niet meer de jager, maar de prooi ?

Geheel onbekend met dit ‘fenomeen’ weet ik even niet wat slim is om te doen. Probeer ik weer de rol van jager te pakken, met het risico dat ik de mist in ga of laat ik de dames jagen en schik ik mezelf in de rol van de prooi. Ik besluit me door het moment te laten leiden en me voorlopig te schikken in de tweede optie. Totaal niet de rol die ik gewend ben, maar dat lijkt me in deze situatie wel het meest verstandig.

“Eens kijken hoe goed dit ventje wil luisteren”, hoor ik naast me zeggen. “Maak je riem los en leg daarna je beide armen op de armleuningen”, hoor ik aan de andere kant op gebiedende toon. Een beetje onwennig doe ik wat er van mij wordt gevraagd. Ik voel een warme hand over de dunne stof van mijn broek heen strelen. Een andere hand pakt mijn kin vast en draait mijn hoofd, zachte lippen worden er op die van mij gedrukt. Niet snel daarna voel ik overal op mijn lijf handen. Het is frustrerend dat ik zelf niks mag doen, bij elke poging mijn handen te gebruiken worden ze met een ruk weer weggetrokken en op de armleuning gedrukt. Een nagel schraapt over de huid van mijn buik en laat een branderig gevoel achter, een andere hand knijpt in mijn bovenbeen. Inmiddels hebben ze de weg gevonden naar mijn half ontblote lijf. Ik kan niks anders dan lijdend ervaren want kijken is er ook niet bij in de duisternis van de bioscoop.

Na de strelende, knijpende en plagende handen volgen lippen en tanden. Mijn t-shirt is verbannen naar de vloer van de bioscoop en mijn broek hangt op mijn enkels. Ik geniet, het voelt heerlijk, maar innerlijk woed nog steeds die strijd dat ik niet leidend maar lijdend ben in het geheel. Ik voel de nagels krassen op mijn bovenbeen, een mond die aan mijn tepel zuigt. Een kreun ontsnapt er uit mijn mond als het zuigen ineens een beet wordt.

Ineens zijn alle handen en lippen weg. Het lijkt wel alsof ze het hebben afgesproken. Opeens hoor ik de stem van de mooie dame vlakbij mijn oor. “Kleed je aan en wacht bij de uitgang van de bioscoop”. De voorstelling is voor mij blijkbaar afgelopen denk ik enigszins teleurgesteld. Ik kleed me weer netjes aan en terwijl ik de zaal uitloop kijk ik nog een keer achterom naar beide dames. Ze zitten nog even met elkaar te praten, als ze zien dat ik naar hen kijk, werpen ze me een geheimzinnige glimlach toe. Dan open ik de deur van de zaal en binnen een paar minuten sta ik weer buiten in de warme hete zon in het felle licht te wachten bij de uitgang. Te wachten op iets…

Advertenties

One thought on “‘De voorstelling’ bijeenkomst 30 mei 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s